Hoofdmenu
Hi sobatjes
Zo trots als een scheepshond met zeven voortplantingsorganen wil ik jullie kond doen van mijn toetreding tot de sobathoek.
Zoals inmiddels wel bekend heb ik mijn doopceel en aanverwante artikelen al beschreven op mijn website.
Daarnaast zijn er altijd zaken die je ook wel 's kwijt wil aan je maatjes van vroeger.
Neem de duikopleiding die echt niet zonder horten of stoten is verlopen.
Bij zijde mijn ongeluk met het ophalen van die oefenmijn waren er nog wel zaken die me parten spelen.
Niet dat ik er wakker van lig, maar af en toe komt het naar boven.
Het bovenhalen van het kind wat in de spuikom terecht was gekomen.
Het moet op de eerste herhaling gebeurd zijn.
Het is verdrongen en je wilt er niet meer aan denken.
Het anker van een lul op de wadden zee die 's avonds op de Soemba kwam jammeren dat ie het verloren had.
Hahahahaaaa. Wij er naartoe met een zodiac en ik spring achterover op de plaats des onheils om een duik te maken.
Ik brak mijn knieën bijna.
Er stond nog geen meter water.
Door de knieën en bij omhoog komen moeilijk kijken met het anker in je handen.
Die zakkenwasser dolblij en wij een avond vrij aan de tap.
Hoe het verrekend is............weet ik niet, maar het was feest zoals op de Soemba waardig.
Dit is het voor even, maar dit wordt aangevuld.
Geloof me !!!!
Tijdens mijn eerste 4 weken herhaling in 1969 werd er veel aan nachtduiken gedaan.
Dan trok je met de hele ploeg (herhaling plus opleiding) naar den Helder om scheepshuidafzoeken te oefenen onder de jagers.
Er werd een lijn met vijf duikers geformeerd die vanaf de kont naar de bak het schip onderwater onderzocht op eventuele kleefmijnen.
De duikleider (ik) in het midden en aan stuur-
We gingen op onze rug naar onder en langzaam naar voren.
Links en rechts een beetje bijsturend verliep het aardig.
Tot ik vooruit getrokken werd en twee rukken gaf om het wat kalmer aan te doen.
Ik lag onder de kiel en moest alles geven om vooruit te komen, maar op het laatst ging het niet meer.
Ik gaf één met vier om maar naar boven te gaan.
Nou ging het opstijgen ook al zo moeilijk en ik begon me af te vragen of mijn conditie me in de steek liet.
Toen ik boven kwam begon er een onbedaarlijk gelach.
Ik was één kluit modder.
De jager lag dus duidelijk op de bodem tijdens eb.
Geen wonder dat ik niet vooruit kwam.
We hebben toen de oefening maar gelaten voor wattie was en togen huiswaarts alwaar we nog lang gelachen en gefeest hebben.
Nachtduiken.
Een van mijn liefste bezigheden op Bonaire.
Alles........alles ???............is in diepe rust.
Zoals meeste weekenden was er weer een party georganiseerd ten huize van Keller/Klinkenberg.
Mijn maat Bert was een goede kok die de meest fantastische zaken op de dis kon doen verschijnen.
Bier hadden we genoeg.
Zelfs als het eiland bijna droog stond, stond onze voorraadkast tot de nok toe vol.
Kwestie van inkopen op het juiste moment.
Misschien had ik beter bottelier kunnen worden, want ik had er een neusje voor.
Nou ja...........roeping, niet of te laat, onderkend.
Maar nu wilde Bert al zijn culinaire vaardigheden tonen en zou en moest er langoest bij komen.
Ik was de beroerdste niet en belde mijn duikmaatje voor een nachtduik.
Die had daar ook wel weer 's zin in.
Onze bottles gehaald en daar gingen we.
Onder mijn trimvest had ik een soort schepnetje.
Even raar kijkend, maar begrijpend kreeg ik het teken dat het OK was.
Voor langoest moet je niet onder de steiger zijn, maar zo'n 50mtr ervandaan.
Daar lag onze eerste al met zijn poten te zwaaien.
Handschoentjes aan en rustig uit zijn schuilplaats halen.
De tweede en derde ging op dezelfde manier.
Maar intussen waren we tóch al een eind open zee op geflipperd.
Mijn netje met buit hing aan mijn linkerkant en we togen rustig naar de kant.
Tot een hele school barracuda's langszij kwam en de brutaalsten aan mijn netje begonnen te rukken.
Kijkend naar die jongens, had ik het even niet meer en heb voor mijn gevoel het wereldrecord onderwatervoortrazenopeigenkracht op mijn naam staan.
Uiteraard was het weer een geslaagd weekend.
Maar wat moet je vaak moeite doen om het te laten slagen. Hahaaaa.
Mijn verblijf op Bonaire eind 70er jaren heb ik uitgebreid beschreven op mijn website.
Toch zijn er wel anecdotes die ik wil vertellen.
Je maakt het nl. niet iedere dag mee.
Ik had een 2x10ltr. set plus 2 traps automaat en octopus overgekocht van een duiker die om wat voor reden dan ook opgehouden was met duiken.
Later bleek dat ie 'n bakkie in het vooruitzicht had met illegaal speervissen, maar dat terzijde.
Die octopus (2de 2detraps automaat)kwam meestal erg goed uit als ik ging duiken met de hoofdopzichter van de uitbreiding van het vliegveld waar ik toen aan werkte.
Een macho tot en met, maar ik kon toch goed met hem opschieten.
Hij verweet mij vaker dat ik een cynische blik had.
Nou ben ik me daar wel van bewust.
Hoewel het niet bedoeld is in de zin van het woord.
Voor een duik schat ik normaliter de mededuikers in.
Het is vaak te merken aan bepaalde handelingen.
Het zenuwachtig gedoe valt direct op.
Een ademhalingsautomaat aansluiten vóór je even de afsluiter op de fles open en dicht draait vereist al oplettendheid.
Dan het aansluiten op zich. Daar haal je ook veel uit.
Zijn ze aan 't prutsen of gaat het als een automatisme.
Aantrekken van evt. een wetsuit en trimvest.
Als allerlaatste de loodgordel.
Dan keek je 's even met een slinkse blik naar de hoeveelheid lood en kon je meestal je conclusies al trekken.
Dan deelde je de groep in naar bevindingen.
Onze hoofdopzichter deelde ik bijna altijd in, in mijn groep. (4duikers)
Omdat je elke dag op een andere spot dook was het voor hem af en toe teveel emotie.
Dat hoorde je aan zijn ademhaling.
Het was dan ook geregeld dat hij boven me moest hangen op de terugweg.
Mijn octopus deed zijn werk naar behoren. Alleen als hij inhaleerde, moest ik even wachten om zelf een teugje te nemen, want hij zoog werkelijk alles weg.
We hebben toch altijd enerverende duiken gemaakt.
En ik kan met veel voldoening en eerbied voor al hetgeen ik meegemaakt en beleefd heb terugkijken op een periode in mijn leven die ik NOOIT zal vergeten.